เดินทางมาถึงสถานที่แห่งหนึ่ง
มีป้ายบอกว่า "จุดชมวิว" ความหมายโดยนัยยะ คงจะบอกให้พักผ่อน
แต่ไม่เล๊ย คงเพราะคนยืนอยู่เต็มไปหมด เห้อแย่งอากาศกันหายใจ แย่งมุมกันถ่ายรูป
การพักผ่อนเลยกลายเป็นการแข่งขันโดยปริยาย
คงจะดีไม่น้อย ถ้ามีเพียงเราที่ได้ยืนถ่ายรูปที่มุมสวยๆ และสูดหายใจบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด
แต่ถ้าเป็นเป็นอย่างนั้น ชีวิตคงขาดสีสันแย่
เพราะการแย่งชิง มันเป็นส่วนหนึ่ง ที่ทำให้เรารู้สึกว่า
"เราชนะ"
เมื่อวาน เรียนวิชาตรรกศาสตร์ อาจารย์เป็น ดร.จบจากอินเดีย แม้ะ แถมเมื่อก่อนบวชเรียนมาซะด้วย
เลยพูดจาออกแนวปรัชญาๆ เหอๆ มาสอนวิชานี้อีก เอ๊า ยิ่งหนักไปกันใหญ่
เรียนไป หลับไป แต่พอตื่น กลับต้องสะดุ้ง โอ๊ยยยยยยยยยย
อาจารย์พูดว่า "คนเราไม่เคยมีโอกาสถึงวันพรุ่งนี้" โอ้วววว มันจริงจนแทบน้ำตาไหล
ฉันเพิ่งนึกได้ ว่าพรุ่งนี้ มันไม่เคยมาถึง ... ฉันรู้สึกเศร้าบอกไม่ถูก ที่ชีวิตนี้ไม่เคยสัมผัส กับวันพรุ่งนี้เสียที
ชีวิตคนเรามันมีแค่ วันนี้ และเมื่อวาน แต่พรุ่งนี้มันยังคงมีอยู่เรื่อยๆ มันเป็นอนาคต
ถ้าพรุ่งนี้มันมาไม่ถึง... งั้นสิ่งที่ฉันหวัง.. คงเป็นไปไม่ได้ ยากจริงนะ
กับการที่ต้องเลิกหวังและรอสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ... แต่ฉันกำลังพยายามอยู่ ..แม้จะช้าแต่ก็ไม่เป็นไรหรอก
เพราะฉันยังต้องมีชีวิตอยู่ ยังต้องตื่น เพื่อพบกับวันนี้อีกหลายวัน เพราะชีวิตฉันจะอยู่กับปัจจุบัน
นั่งมองสายฝน ... ที่พร่ำอยู่ข้างนอกหน้าต่าง
หนาวเย็น ... เงียบสงบ ... และเหงา
ฟังดูตลก เพราะ เวลาฝนตก คนชอบเหงา
แต่มันเป็นเรื่องจริง ... ที่แสนจริง
ฉันไม่อาจแสร้งยิ้ม ... ให้กับบรรยากาศที่หมองหม่น เช่นนี้ได้
ฉันทำได้เพียงกลั้นน้ำตาที่มีไว้ ... ให้ถึงที่สุด
ทั้งที่อยู่คนเดียว ... แต่ทำไม .... ฉันต้องกลั้นน้ำตาน่ะหรอ
คำตอบมีเพียงแค่ ... ฉันสงสารตัวเอง และไม่อยากทำให้ใครต้องสงสาร
หึๆๆ ... แค่ความเหงา แค่เหงา ... ไม่เคยได้ยิน ว่ามีใครเหงาตาย นิ
ไม่เคยได้ยินจริงๆ ... แต่คืนนี้ อาจจะเป็นฉันก็ได้ คุณว่ามั๊ย
